Die president van Suid-Afrika word daarvan verdink dat hy betrokke was by ’n wapenskandaal en in geheime onderhandelinge in Frankryk betrokke was met die Franse wapenvervaardiger Thint.
Maar dis nie al nie – daar is gerugte van eksplisiete foto’s wat bestaan van die president saam met ’n prostituut en, nog erger, bewerings dat die president hom skuldig gemaak het aan verkragting. Boonop is die president ’n man wat “hou van vroue”.
Klink dit bekend?
’n Mens sou die laaste klompie jare onder ’n klip moes geleef het as jy nie die werklike politieke gebeure in Quintus van der Merwe se tweede politieke riller, In landsbelang, herken nie.
In dié boek is Nerine Cloete ’n belowende jong politikus en later ambassadeur in Frankryk wat met alle mag die wapenskandaal wil blootlê.
Johan Castelyn (’n karakter uit Van der Merwe se vorige boek, Die blou van ons hemel), is ’n ouddiplomaat wat twee jaar in die tronk in Togo deurgebring het weens wapensmokkelary en nou in die geheim uit die tronk vrygelaat word om in Parys op Cloete te gaan spioeneer.
En so begin die pret. ’n Goeie skoot seks en skandaal sorg vir die spanning. En van intrige is daar heelwat. Een van die hoofstorielyne gaan oor die verdwyning van Abdool Pillay, die wapenonderhandelaar wat saam met die president in Parys was, en ’n soektog na hom oor kontinente heen.
Dan is daar die moord op ’n ondersoekende joernalis van die Mail & Guardian, die intimidasie van ’n vertaler wat by die kantoor van die Wes-Kaapse regering werk en Castelyn se soektog na die waarheid in Frankryk.
Dié wat met die politieke hef in die hand sit, laat geen steen onaangeroer om hul belange te beskerm nie. En verskeie mense boet met hul lewe daarvoor.
Maar is dit genoeg om die leser enduit te boei?
Sommer op die eerste bladsy van die boek besef jy dinge is nie heeltemal pluis nie, met ’n “nota verbale”deur die Franse regering aan die departement van internasionale betrekkinge en samewerking, vroeër bekend as buitelandse sake.
Hierin word verklaar dat Castelyn aansoek gedoen het om politieke asiel in Frankryk en dat die Franse regering dit as sy plig beskou om hom te beskerm teen Suid-Afrikaanse agente in Frankryk.
Van der Merwe, wat deesdae in die Kaap woon, het ná ’n tydperk as dosent in kommunikasie by die departement van buitelandse sake aangesluit en as diplomaat in onder meer Wes-Afrika en België gedien. Hy kén dus die binnewerkinge van ’n ambassade en bou sy storie feitelik, lewensgetrou uit.
Maar tussen die vertellery en die feitelikhede deur is die storie nie oral ewe geslaagd nie. Byvoorbeeld: Wanneer Cloete persoonlik deur Suid-Afrika se pres. Jackson Dube genader word om die pos as ambassadeur in Frankryk te aanvaar, was dit vir dié leser alte duidelik wat die agenda is.
Hoe is dit dat Cloete dit nie kon agterkom nie? Van der Merwe skets haar immers as ’n hoogs intelligente karakter; een van die opkomende sterre in die politieke arena.
Sy, beter as die leser, behoort tog te weet dat sy in die rol van politikus openlik die wapen- skandaal kon oopvlek. Maar as ambassadeur is sy gebind, moet sy buite partyverband optree en is alle inligting wat sy tydens haar termyn as ambassadeur oor die wapenskandaal sou bekom, boonop geklassifiseerd.
Sy mag die inligting dus nie gebruik wanneer sy na Suid-Afrika en die aktiewe politieke lewe terugkeer nie.
Watter beter manier om ’n lastige, jong, ambisieuse politikus te muilband as om haar dan ’n ambassadeur te maak! Verstommend dat Cloete wel die pos aanvaar.
In ’n gesprek met haar ma sê sy: “Maar hoekom kies hy my? Ek is een van die regering se grootste kritici.”
Die naïwiteit van hierdie vraag pas glad nie by die karakter wat Van der Merwe aanvanklik geskets het.
Buiten Cloete se onrealistiese naïwiteit kry Van der Merwe dit nietemin reg om sy karakters (en gebeure) meestal lewensgetrou uit te beeld.
Sy skryfstyl is in die algemeen baie gemaklik en die beskrywings van gebeure só lewendig dat ’n mens jou amper kan voorstel hoe die scenario hom voor jou afspeel.
Maar die taalgebruik is by tye effe outyds en dié leser se wenkbroue het nogal gelig vir die gebruik van woorde soos “nie-blanke” en “blanke”.
In landsbelang is ’n lekker stukkie leesstof, maar gaan jou nie vasgekluister hou op die punt van jou stoel tot op die heel laaste bladsy nie.